Wie heeft ze beter

Voorwoord

JK Ouwerkerk

Stamboom

Superduiven

Uitslagen 2011 Teletekst 2011

Teletekst 2006

Teletekst 2005

Reportage archief 1972-1990

Nieuws

De Kampioen uit Lekkerkerk

Wegen naar Rome

"Groten van Vroeger" anno 1989

Contact

Links

Vredesduif 17 juli 1981
 
 
Autowinnaar Wim Verzendaal, Strijen,
met dank aan Jan Ouwerkerk
 
 
Zaterdag 27 juni, de balans is opgemaakt, St.Vincent 1981 is achter de rug en we kunnen met grote zekerheid zeggen, een trieste balans. Menige duivenmelker zag het werk van jaren in één weekend verloren gaan. Hoeveel melkers zouden er niet zijn die één of meerdere bewezen fondracks nog steeds niet thuis hebben, talloze legen broedhokken waar eens de trots van het hok in zat. Maar net als iedere vlucht, kende ook deze super slijtageslag weer zijn uitblinkers.
Eén van deze uitblinkers is Wim Verzendaal uit Strijen, die met zijn constatering van zaterdag 18.05.5 1 winnaar werd van de autoin Zuid en om het succes vol te maken, arriveerde zijn 2e getekende zondag om16.23uur. In totaal had Wim er 5 mee, de andere drie waren bij ons bezoek nog steeds afwezig (hierbij zit ook de vader van de autowinnaar) want ook bij Wim eiste St.Vincent zijn tol.
DE GLORIEUZE DAG
duurde ook voor Wim zeer lang, het was wachten, wachten en nog eens wachten. Eindeloos duurde het, de enigste afleiding was er nog in de vorm van een vitesse-vlucht vanuit Compiègne (die trouwens ook wezenloos lang openstond). Hierop had Wim ook twee duiven ingekorfd en omdat hij er één van had gedraaid, moest hij om zes uur de klok af gaan slaan. Zijn vrouw werd op wacht gezet en moest in actie komen als ze een duif signaleerde met twee gummiringen had Wim als instructies achtergelaten. Op een gegeven moment zag ze op het hok een duif zitten, een beetje ineengedoken en haar eerste reactie was "dat zal nog een achterblijver zijn van een opleervlucht met de jongen" en de klep van het jong duivenhok werd open gedaan, maar bij nadere inspectie ontwaarde ze de twee gummiringen. In een razende vaart werd de klep van de oude duiven open gezet en gelijk wipte het bontje binnen. De gummi's zaten snel in de klok en terwijl ze het briefje in wou gaan vullen. stond ineens Wim voor de deur te roepen "Doe open, doe open" en kon hij zelf het briefje invullen, wat door de zenuwen niet van een leien dakje ging, want kon hij normaal de ringnummers wel dromen, nu moest hij de duif gaan pakken om de ringnummer aan de weet te komen.
Het duifje dat het hem gelapt had, is de H78-320702, ofwel de "02", een klein kras bont duivinnetje met een prachtig diep gekleurd oog en zijde zachte pluim, maar verder een doodgewoon duifje waar je beslist niet aan afziet dat het in staat zou zijn om zo'n gigantisch zwaar karwei tot een goed eind te brengen.
Maar ja, wat erin zit kan je aan de buitenkant niet aflezen. Maar om te illustreren hoe sterk ze wel moet zijn, kan ik u vertellen dat ze op de dag dat ik ze in handen kreeg (precies één week na St.Vincent) op het punt stond een ei te leggen.
"Goed bloed verloochent zich niet", gaat beslist op voor de "02". want ze heeft van al haar voorouders het fondbloed meegekregen.
Wim heeft haar gekweekt uit twee duiven van zijn vriend Jan Ouwerkerk uit Lekkerkerk, die hij gekregen had van Jan omdat hij meegeholpen had met timmeren van de hokken. Na dit vernomen te hebben, hebben we contact gezocht met Jan om de juiste afstamming aan de weet te komen.